Rehabilitacja urologiczna

Centrum Rehabilitacji PRADMED Jakub Pradiuch

Rehabilitacja biofeedback po prostatektomii u mężczyzn

Terapia Biofeedback kierowana jest do mężczyzn po przebytych zabiegach prostatektomii z nietrzymaniem moczu w różnej formie.

Najczęstszą postacią jest naglące nietrzymanie moczu, które występuje u około 73% mężczyzn. Odsetek mężczyzn z WNM wysiłkowym nietrzymaniem moczu wynosi 8%. Nietrzymanie moczu występuje jako całkowite lub częściowe, w niektórych przypadkach podczas snu kiedy dochodzi do wyłączenia świadomości pacjenta.

Okres rekonwalescencji i powrotu do trzymania moczu po zabiegu określa się na 1 rok. Jednak nie we wszystkich przypadkach nietrzymanie moczu ustępuje. Proces zdrowienia można przyspieszyć wprowadzając specjalistyczną terapię Biofeedback oraz Elektrostymulację mięśni dna miednicy. Terapia odbywa się w intymnych warunkach za pomocą elektrody doodbytniczej planowanej dzięki wcześniejszej diagnostyce EMG Biofeedback.

Terapia Biofeedback jest nauką świadomego kurczenia i relaksacji mięśni dna miednicy, która działa na zasadzie sprężenia zwrotnego. Terapia przebiega w leżeniu na plecach w pozycji wygodnej w rozluźnieniu mięśni posturalnych z zaaplikowaną przez pacjenta wcześniej elektrodą analną. Polega na kontrolowanym przez pacjenta ćwiczeniu skurczów dna miednicy widocznych na monitorze.

Biofeedback wymaga specjalnej aparatury rejestrującej i umożliwiającej odbiór wzrokowy lub słuchowy rejestrowanych zmian, co pozwala regulować i kontrolować pracę mięśni. Połączenie tych wszystkich elementów sprawia, że jest to jedna z najefektywniejszych metod leczenia zachowawczego. Dzięki pracy na sygnale widocznym na monitorze możemy pracować na mięśniach dna miednicy wykorzystując 100% ich możliwości, obniżać lub podnosić poziom aktywności spoczynkowej w przypadku jego obniżenia. Działać na ich siłę, wytrzymałość lub zdolność koordynacji i unerwienia w sposób bardzo precyzyjny, który umożliwia nam wizualizacja sygnału i praca na żywym sygnale.

Wprowadzenie drugiej metody Elektrostymulacji dla terapii OAB wykorzystano hamowanie skurczów wypieracza po elektrostymulacji obwodowych włókien eferentnych, jak i zahamowanie przewodnictwa w drogach rdzeniowych w efekcie elektrostymulacji włókien aferentnych. Odpowiednie elektrody (stymulacja elektryczna) zostają umieszczone  doodbytniczo, a generowany przez nie impuls pobudza mięśnie dna miednicy do skurczów. Mięśnie stopniowo zwiększają swe napięcie i siłę, podobnie jak każdy mięsień szkieletowy poddany stałym obciążeniom. Generowane impulsy elektryczne wpływają także na czynność nerwów biegnących w miednicy mniejszej, powodując zahamowanie przewodnictwa („porażenie”) włókien ruchowych i czuciowych biegnących w nerwach podbrzusznych i sromowych. Zjawisko to uzasadnia zastosowanie powyższej metody do leczenia zespołu pęcherza nadreaktywnego.