Rehabilitacja po prostatektomii u mężczyzn Rzeszów

Diagnostyka mięśni dna miednicy EMG BIOFEEDBACK

Diagnostyka mięśni dna miednicy polega na zaaplikowaniu przez pacjentkę elektrody dopochwowej połączonej z urządzeniem diagnostycznym umożliwiającym odczyt sygnałów mioelektrycznych z mięśnia lub grupy mięśniowej. Dzięki temu jesteśmy w stanie ocenić stan mięśni (koordynację, siłę mięśniową, wytrzymałość oraz zdolność mięśni do przewodzenia nerwowo mięśniowego). Następnie na podstawie wyników diagnostycznych budowany jest plan rehabilitacji dla każdego pacjenta indywidualnie.

Elektromiografia (EMG) BIOFEEDBACK to diagnostyka czynności elektrycznej mięśni i nerwów obwodowych (elektroneurografia) za pomocą urządzenia wzmacniającego potencjały bioelektryczne mięśni i nerwów – elektromiografu. Elektromiografia jest podstawowym badaniem dodatkowym służącym do rozpoznawania chorób obwodowego układu nerwowego oraz mięśni (pozwala ocenić m.in. ich zdolność do pracy). Elektromiograf służy także często do badania potencjałów wywołanych. W praktyce rehabilitacyjnej ma zastosowanie nieinwazyjne, powierzchniowe EMG (sEMG) z wykorzystaniem elektrod naklejanych na skórę lub elektrody dopochwowe dobierane do rozmiaru i potrzeb każdej pacjentki.

Przykład diagnostyki ze stwierdzonym zaburzeniem pracy mięśniowej, koordynacji, wytrzymałości oraz przewodnictwa mięśniowo-nerwowego. Postać mieszania nietrzymania moczu.

Diagnostyka pacjentki po 10 spotkaniach terapią biofeedback, widać znaczną poprawę wszystkich parametrów oraz zniesienie nietrzymania moczu w stopniu zadowalającym.

Zasady wykonania takich badań dla celów klinicznych określone zostały przez SENIAM (Surface ElectroMyoGraphy for the Non-Invasive Assessment of Muscles). Wizualizowanie sygnału EMG, jako sumy potencjałów czynnościowych jednostek ruchowych mięśni aktywnych, odczytywanych w miejscu aplikacji elektrod rejestrujących, pozwala na uzyskanie wielu istotnych informacji o czynności mięśni i nerwów ruchowych (mgr Jan Namysł).

Podstawowe zastosowania sEMG w diagnostyce:

  1. Ocena spoczynkowej czynności mięśni w celu dokumentowania zaburzeń w ObwUN i OUN oraz aktualnej zdolności pacjenta do relaksacji mięśni o podwyższonym napięciu
  2. Testy wysiłkowe dla określenia ważnych parametrów skurczu jak: szybkość reakcji na polecenie skurczu lub relaksacji, stabilność, rozstęp, wydatek energetyczny, MVC, relaksacja powysiłkowa
  3. Diagnostyka przesiewowa pacjentów z grup ryzyka zaburzeń czynności mięśni np.: pacjenci ze zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa lub po urazach głowy, kończyn, stawów
  4. Diagnostyka porównawcza przed i po turnusach rehabilitacji – dokumentowanie wpływu zastosowanych metod na poprawę czynności mięśni
  5. Ocena czynności mięśni dna miednicy w terapii osób z zaburzeniami mikcji lub defekacji
  6. Monitorowanie procesów reinnerwacji
  7. Ćwiczenia EMG – biofeedback w terapii pacjentów z niedowładem wiotkim lub spastycznym. Liczna grupa pacjentów może odnieść znaczne korzyści z diagnostyki sEMG i terapii EMG-biofeedback